Dinsdag 20 juli 2010

Heerlijk is het weer thuiskomen in Kubca Samakta. Vanochtend werden we vroeg gewekt door het galmen van de verschillende moskeeën door het dal, maar het voelt goed. Lekker buiten een kop koffie en een blik in de tuin. Een waslijn vol met batik! Dat is lekker wakker worden, wat is er hard gewerkt. Benieuwd naar al het andere wat ze gedaan hebben. Voor Kubca Samakta willen ze een soort uniform, voor de vrouwen een kimono en voor de mannen een shirt van batik stof. Voordat we weggingen hebben wij daar patronen voor gemaakt. In een blik vanaf boven in het atelier zagen we dat ze al aan het werk waren. Met z'n allen ontbeten en aan de slag. Verbaasd waren we over een rok van een student, die was ineens een stuk korter, waarop wij een verbaasde en vragende blik naar de studenten wierpen. Zij maakten ons duidelijk dat ze dit moesten doen van Diana Makan. We zijn het rek gaan ordenen en op hun outfits zaten anderen namen. Met de studenten besproken, gaat erg goed met handen en voeten, dat wij dit niet willen! Het zijn hun outfits en op hun eigen maten gemaakt, dus showen ze dat zelf, dus hup alle namen eraf. Dat leverde veel bedankgebaren op. Aan de jurken was ook gesleuteld en de studenten maakten duidelijk dat de modelen dit zo wilden. Ja, dag hoor. Modellen zijn modellen en moeten de outfits dragen zoals ze ontworpen zijn. Dus hup alle veranderingen eruit. Even weer de touwtjes in handen nemen, want de studenten zijn in onze ogen veel belangrijker en het is ook goed voor hen om te laten zien wie zij zijn en wat zij kunnen. Aan de kimono's en de shirts werd hard gewerkt en daarna werden de batikkledingstukken in elkaar gestikt. Aan het einde van de dag was dat allemaal af. Voor de modellen hebben we nu speciale blokken en voor de studenten hun eigen blokken voor de show. Het is tenslotte hun feestje.

Nog een paar dagen en dan is vrijdag hun presentatie al, de tijd gaat veel te hard hier.

Zaterdag 17 juli 2010

Nog even een laatste ronde Ubud gedaan en om 12.00 uur een taxi genomen naar Kuta. Een erge drukke en toeristische plek, maar de zee en de golven zijn fantastisch. Een mooi lang strand waar je leker 2 uur achter elkaar kan wandelen en verbranden. Een rustige plek gevonden waar we goed konden lunchen en van het strand konden genieten. In Kuta wordt je doodgegooid met alle fake artikelen.

Winkels vol met Prada, Gucci, Dior, Louis Vuitton, D&G etc. tassen en accessoires en winkelstraten vol met stalletjes met alle merken horloges en zonnebrillen. Iedereen loopt daar dan ook mee en je gaat je afvragen wat is "real" en wat is "fake". In één winkel hadden ze alle modellen van de Hermès tassen, geweldig mooi nagemaakt. Hebben ze je merk niet, zoek een model uit en de volgende dag heb je het. Niet een plaats waar je lang wilt blijven, maar voor twee dagen strand was het erg lekker.

Maandag 19 juli, terug naar huis, Kubca Samakta. Op het vliegveld aangekomen was er een behoorlijke stortbui, beneden bij de vliegtuigtrap kregen we een paraplu. Door de plassen naar de aankomsthal. Diana Makan, had geregeld dat we opgehaald werden. Het eerste wat aan ons gevraagd werd, of we iets wilde eten, want dat moest van Diana Makan. Nee , we wilde graag weer naar onze mensen toe en kijken wat zij gedaan hebben tijdens onze afwezigheid. We werden door iedereen heel blij ontvangen en ze hadden zo te zien keihard doorgewerkt. Morgen maar even rustig naar kijken. Ze waren druk aan het oefenen voor de modeshow die vrijdag is, als afsluiting van het project. Eerlijk gezegd hoeft die modeshow van ons niet zo, want het beperkt toch ook weer het project. We hebben wel Diana duidelijk gesteld dat de show hun ding is en dat zij dat moeten organiseren.

Donderdag 15 juli 2010

Vanochtend hebben we alles bekeken en een schema gemaakt, van wat er gemaakt kan worden. Na afscheid geneomen te hebben werden we opgehaald door Diana (Makan). Zo noemen we haar, want zodra we haar zien is het makan geblazen en wordt er door haar een restaurant uitgezocht. Diana (makan dus), niet verwarren met Diana van Kubca samnakta, is de vrouw van de eigenaar van een metaalfabriek. Ze zit in de high society kringen van Bandung en helpt Diana waar ze kan. Zij zou ons naar het vliegveld brengen, of beter haar chauffeur. Maar jullie begrijpen het al, eerst een restaurant want met een lege maag op reis dat kan niet. Om 19.30 uur waren we in Denpasar op Bali. Via internet hadden we een kamer in Ubud geboekt en de eigenaar zou voor vervoer zorgen. Nou dat stond er keurig, Mr Dick van der Files, ach een schrijffoutje. Een leuke nette kamer.

Vrijdag 16 juli hebben we scooters gehuurd en ons doel was het olifanten reservaat. Na een lange en mooi tocht , lekker gescheurd op de scooters door de rijstvelden, kwamen we aan bij het reservaat. Zo'n tocht is best hefitg want sommige afdalingen zijn erg stijl en gaan recht naar beneden, niet onderbroken door een haarspeldbochtje, zo ook omhoog, dat je af en toe denkt, ik sla achterover. Maar de uitzichten zijn fantastisch! Bij het reservaat konden we een donatie doen, en doorrijden.

Komen we aan moeten we entree betalen en voor hier nest aan de hoge kant. Nou goed vooreen goed doel, we kwamen bedrogen uit. Een keurig aangelegd park en olifanten doen daar circustrucjes, zo kan je een t-shirt aantrekken en door een olifant laten beschilderen. Het had allemaal niets te maken met een reservaat, waarvan dachten daar worden juist de olifanten opgevangen en behoed voor uitsterven. Niets van dat al dus, geen aanrader. Na 10 minuten stonden we al weer buiten met een katerig gevoel. Lekker weer uitwaaien op de scooter. Ubud is een fantastisch stadje, wel toeristisch maar nog genoeg mooie en rustige plekjes. Veel winkeltjes, waar ze allemaal dezelfde kunst verkopen en dan 20 op rij in één straat, maar dat is normaal hier in Indonesië.

Extra editie, woensdagavond 14 juli 2010

Vanavond hebben voor de hele groep en bezoekers, ivm Diana haar 55 ste verjaardag "Spagetti Bolognese" gemaakt. In een gesprek kwam dat naar voren en zij wilden dit graag wel proeven. We hadden heel veel hulp met snijden van de groenten etc. en het was een behoorlijk pan vol, voor 20 man. Maar schoon op aan het einde van de maaltijd. Een leuke foto van de jarige Diana met haar moeder. Granny wordt ze hier genoemd, en s'avonds loopt ze in een lammy rond, want ze heeft het dan koud.

Woensdag 14 juli 2010

Deze morgen was iedereen na het ontbijt om 07.30 uur gelijk aan het werk gegaan. Gisterenavond hebben zij ook al doorgewerkt, en alleen maar trotse en blije gezichten. We zijn verder gegaan met hun eigen ontwerpen van rok en broek en een top / shirt, voor zowel de heren als de dames. Tussendoor laten zien hoe je een hele grote cirkelrok weer kan mouleren tot en normaal formaat rok, en eigenlijk willen ze daar gelijk aan beginnen. Diana heeft ons de techniek van de batik uitgelegd. Gebaseerd op deze uitleg hebben wij gekeken hoe kan de batik, buiten de mooie traditionele toepassing, anders togepast worden. We hebben een voorbeeld van een jurk genomen en laten zien hoe je het op de naden door kan laten lopen, zodat je eerst de patroondelen kan batikken, om daarna de jurk in elkaar te zetten. Zo ook de cirkelrok, dat je deze eerste kan stikken en daarna een mooie rand erop kan batiken. De heren zijn een beetje jaloers op de dames, maar ook voor hen laten we zien hoe je een basic shirt op en grafische manier kan batikken, zonder dat het een allover dessin wordt.

Diana wil graag een soort "uniform" hebben voor alle medewerkers binnen Kubca Samakta. Voor de dames hebben we een patroon van een kimono gemaakt en voor de heren een shirt. Diana wilde voor de heren ook een kimono, maar dat vonden wij te vrouwelijk dus is het een shirt geworden. De heren zijn daar in ieder geval blij mee. Rond de klok van 17.30 uur hebben we de werkdag afgesloten.

Voor de dagen dat wij er niet zijn hebben ze voldoende werk. We hebben een soort scorebord gemaakt waarop staat wat er allemaal nog moet gebeuren per persoon en als ze iets afhebben dan kunnen ze dat afkruisen. Zo heeft Diana ook een overzicht .

Dinsdag 13 juli 2010

Vandaag zijn we er weer vol tegenaan gegaan. Henk heeft zijn eigen afdeling met de mannen gecreëerd en kan daar rustig werken aan de jeansbroeken. De dames zijn druk met allerlei ontwerpen en soms is het wachten op een naaimachine die vrij komt. Zelf hebben we ook achter de trapnaaimachines gezeten, bij mij, Dick, wandelt die het hele atelier door, zo hard zit ik te trappen. Er is flink doorgewerkt aan alles en met Diana beproken wat er nu nog moet gebeuren. Het hele programma wat we hadden gemaakt in Nederland is totaal verandert en toegepast op de mensen hier. Verder is er vandaag weinig te melden, want dat ze gemotiveerd zijn en hard werken , daar kunnen wij intens van genieten.

Maandag 12 juli 2010

Vanochtend hebben we iedereen aan het werk gezet met hun eigen ontwerpen. Het beste is dan om daar niet bij aanwezig te zijn en ze zelf alles uit laten zoeken. We hebben gemerkt dat als je een voorbeeldje geef dat ze dat dan ook zo overnemen. de basisjurken gaan goed en de decoraties daarop zijn met een preciesie gedaan , waar wij nog wat van kunnen leren. Leuk is om te zien aan de buitenkant van het gebouw dat er in het gebouw nu hard gewerkt wordt.

Wij zijn met de Diana naar Bandung gegaan. We hebben daar het stadhuis bezocht. Een waanzinnig mooi gebouw, gebouwd in 1924, en met veel art deco invloeden. In de benedenzalen, die vroeger de balzalen waren, hoorde je het geroddel van de vrouwen in de wandelgangen. Met één van de bewakers zijn we naar de toren gegaan. Dit doen zij niet graag, omdat daar een geest rondzwerft van een Nederlandse vrouw en die laat zich af en toe zien. Vanaf de toren een mooi uitzicht over Bandung. Daarna ontmoette we Diana 2 en zodra we haar zien is het eerste wat ze voorstelt, makan makan. Daar gaan we weer, in een heerlijk Balinees restaurantje gegeten. Deze middag hebben we ook een reis geboekt naar Bali, we vertrekken donderdagmiddag en komen dan maandagavond weer "thuis". De mensen hier hebben we veel ideeën gegeven en deze gaan zij op hun gemak allemaal uitvoeren, we hebben daar alle vertrouwen in. Bij terugkomst hadden de studenten hard gewerkt en dan kunnen wij doeltreffende tips geven.

's Ávonds hebben we kamers gezocht in Ubud en Kuta, wat is internet dan weer een uitkomst.