Donderdagavond 22 juli 2010

Doordat we zo laat weer terug waren op Kubca Samakta, wilde ik graag na het avondeten nog met de studenten aan de slag om de workshop af te ronden.
Toen we aankwamen om 16.00 uur waren de studenten de shawl voor mij (Dick) en het shirt voor henk aan het batikken. Was een mooi gezicht om alle studenten aan het werk te zien en dat maakt de shawl en shirt een dierbare herinnering aan hen. Na het avondeten hebben we uitleg gegeven over technisch tekenen en illustratie maken. Voor het technisch tekenen hebben we een jeansbroek genomen met heel veel stiksels en verschillende zakken. Je legt het hun uit, doe wat verbeteringen in de opzet en zij kijken en tekenen. Onvoorstelbaar weer hoe snel ze dit oppikken. Uitgelegd ook dat aan de hand van een technische tekening je een patroon kan maken en dat je de maten erbij kan aangeven. Gezegd dat dit best een moeilijk onderdeel is omdat het heel precies gedaan moet worden, maar dat ze af en toe een kledingstuk moeten pakken en op deze manier moeten gaan natekenen, zodat ze daar handigheid in kunnen krijgen. De avond hebben we afgerond met het opzetten van een illustratie. Na voorbeelden gegeven te hebben over verschillende aanpakken, hebben we ze alleen gelaten om zelf een illustratie te maken. Daarna hebben we per persoon de illustratie bekeken en tips gegeven. Bij sommige waren ze erg goed gelukt al, zeker als je bedenkt dat ze dit nog nooit eerder hebben gedaan.
Het oefenen voor de catwalk stond eigenlijk na het eten gepland en dat hebben wij in de war gegooid, maar we wilden de workshop graag op deze manier met hen afsluiten. Daarna moesten ze nog oefenen.

In de tuin achter Kubca Samakta is een grote catwalk gebouwd en morgen komt daar dan nog de verlichting etc. bij. Het zal wel een hectische dag worden, maar wij hebben besloten om dat aan de organisatie over te laten en het op hun manier verder te organiseren, want hun aanpak is toch heel anders dan wij gewend zijn.

Donderdag 22 juli 2010

Vanochtend zijn we met Diana naar Bandung gegaan. Gisteren hebben we van haar alle achtergronden van de studenten gehoord. Dit zullen we nog in een apart verhaal met foto's erbij nog vermelden, want het geeft wel inzicht met wie we gewerkt hebben. Eén verhaal raakte ons, en dat was van Agus. Agus is 42 jaar en getrouwd met een dove vrouw. Samen hebben zij twee kinderen (horend). Agus heeft samengewerkt met een ontwerper en maakte daar alle kleding voor. Deze ontwerper kwam alleen zijn afspraken niet na met betalingen, maar ook met leveringen naar klanten. Het bedrijf ging failliet. Agus zit / zat zonder werk. Tijdelijk werkt hij in de bouw om geld te verdienen voor zijn gezin. Maar in de bouw heb je niet altijd werk en ook hier in Indonesië worden bouwprojecten stop gezet vanwege de financieën. Agus heeft veel plezier in het maken van kleding en doet dat ook zeer nauwkeurig. Je ziet zijn ogen stralen als die achter het naaimachine zit. Op onze vraag aan Diana of die een naaimachine thuis heeft om zo z'n eigen bedrijfje op te zetten, kwam het antwoord nee. Dat zet je dan aan het denken. Aan de groep medestudenten hebben we ons plan voorgelegd, want we willen iedereen graag helpen, of zij het ermee eens waren als wij voor Agus, namens onze vrienden uit Nederland, een naaimachine cadeau te doen. Iedereen stemde voor, dus vandaag gingen we voor Agus een naaimachine kopen. Hij is er erg blij mee en heeft ons vele malen bedankt. Diana zal zorgen dat hij naaiwerk te doen krijgt zodat hij z'n passie om kan zetten in werk en kan werken aan een toekomst voor zijn gezin.

Daarna zijn we naar de koffiefabriek gegaan. Waren we al eerder geweest maar geen camera bij ons. Deze fabriek staat midden in het centrum en binnen hangen nog lijsten met Nederlandse posters, koffie aroma. Geweldig, alles ligt onder een laag bruine koffiestof en hier liggen ook bonen opgeslagen die pas na 8 jaar gebrand worden. De eigenaar geeft graag uitleg. Aan de fabriek verbonden hebben ze een winkeltje wat druk bezocht wordt, daar kun je de heerlijke vers gebrande koffie kopen. Alles ademt nog de oude tijd, ook het interieur wat onder de Art Deco tijdperk valt. Als je daar geweest bent en je loopt buiten dan ruik je helemaal heerlijk naar koffie.

De middag hadden we gepland om de workshop af te ronden met technisch tekenen en illustratie, maar je moet hier overal de tijd voor nemen, dus eer we terug waren was het 16.00 uur. Even de plannen aanpassen en andere plannen in de war gooien.

Woensdag 21 juli 2010

Over woensdag is weinig te melden. De studenten zijn alles aan het afronden voor de modeshow vrijdag 23 juli. Vanochtend een goed gesprek gehad met Diana van Kubca Samakta. Tijdens ons verblijf in Bali, heeft Diana Makan, allerlei orders uitgedeeld, zoals ook al te lezen is in het verslag van dinsdag. Het is een prima vrouw en zij organiseert de modeshow, maar maakt daar een hot item van. Met sommige creaties is zij het niet eens en heeft dat laten veranderen door de studenten. Ook heeft ze studenten aan het werk gezet om bepaalde dingen in opdracht van haar te maken voor de show. Dit schoot bij ons in het verkeerde keelgat en dat is niet de bedoeling van onze aanweigheid hier. Ook de vrijwillige medewerkers van Diana (Kubca Samakta) gaan helemaal mee in het oragniseren van de show en laten zich allemaal overrulen door Diana Makan. Wij hebben dit een halt toegeroepen en ook alle kledingstukken in de originele staat terug laten brengen en gesteld dat de "dove" studenten in de show het belangrijkste zijn en dat dit project voor hen is. Diana had het er moeilijk mee met de hele situatie en vond het ook moeilijk om in te grijpen. Zij staat er natuurlijk ook helemaal alleen voor en heeft het beste met haar dove mensen voor. Maar ze is te lief. Met elkaar afgesproken hoe we de komende dagen gaan invullen en vrijdag maken we met elkaar een goed feest van. De show laten we helemaal over aan Diana Makan en daar gaan wij met z'n allen van genieten. Woensdagavond hebben we de fittings gedaan met de studenten en de modellen, en nu is het aan Diana Makan om daar een wervelende show van te maken.

Dinsdag 20 juli 2010

Heerlijk is het weer thuiskomen in Kubca Samakta. Vanochtend werden we vroeg gewekt door het galmen van de verschillende moskeeën door het dal, maar het voelt goed. Lekker buiten een kop koffie en een blik in de tuin. Een waslijn vol met batik! Dat is lekker wakker worden, wat is er hard gewerkt. Benieuwd naar al het andere wat ze gedaan hebben. Voor Kubca Samakta willen ze een soort uniform, voor de vrouwen een kimono en voor de mannen een shirt van batik stof. Voordat we weggingen hebben wij daar patronen voor gemaakt. In een blik vanaf boven in het atelier zagen we dat ze al aan het werk waren. Met z'n allen ontbeten en aan de slag. Verbaasd waren we over een rok van een student, die was ineens een stuk korter, waarop wij een verbaasde en vragende blik naar de studenten wierpen. Zij maakten ons duidelijk dat ze dit moesten doen van Diana Makan. We zijn het rek gaan ordenen en op hun outfits zaten anderen namen. Met de studenten besproken, gaat erg goed met handen en voeten, dat wij dit niet willen! Het zijn hun outfits en op hun eigen maten gemaakt, dus showen ze dat zelf, dus hup alle namen eraf. Dat leverde veel bedankgebaren op. Aan de jurken was ook gesleuteld en de studenten maakten duidelijk dat de modelen dit zo wilden. Ja, dag hoor. Modellen zijn modellen en moeten de outfits dragen zoals ze ontworpen zijn. Dus hup alle veranderingen eruit. Even weer de touwtjes in handen nemen, want de studenten zijn in onze ogen veel belangrijker en het is ook goed voor hen om te laten zien wie zij zijn en wat zij kunnen. Aan de kimono's en de shirts werd hard gewerkt en daarna werden de batikkledingstukken in elkaar gestikt. Aan het einde van de dag was dat allemaal af. Voor de modellen hebben we nu speciale blokken en voor de studenten hun eigen blokken voor de show. Het is tenslotte hun feestje.

Nog een paar dagen en dan is vrijdag hun presentatie al, de tijd gaat veel te hard hier.

Zaterdag 17 juli 2010

Nog even een laatste ronde Ubud gedaan en om 12.00 uur een taxi genomen naar Kuta. Een erge drukke en toeristische plek, maar de zee en de golven zijn fantastisch. Een mooi lang strand waar je leker 2 uur achter elkaar kan wandelen en verbranden. Een rustige plek gevonden waar we goed konden lunchen en van het strand konden genieten. In Kuta wordt je doodgegooid met alle fake artikelen.

Winkels vol met Prada, Gucci, Dior, Louis Vuitton, D&G etc. tassen en accessoires en winkelstraten vol met stalletjes met alle merken horloges en zonnebrillen. Iedereen loopt daar dan ook mee en je gaat je afvragen wat is "real" en wat is "fake". In één winkel hadden ze alle modellen van de Hermès tassen, geweldig mooi nagemaakt. Hebben ze je merk niet, zoek een model uit en de volgende dag heb je het. Niet een plaats waar je lang wilt blijven, maar voor twee dagen strand was het erg lekker.

Maandag 19 juli, terug naar huis, Kubca Samakta. Op het vliegveld aangekomen was er een behoorlijke stortbui, beneden bij de vliegtuigtrap kregen we een paraplu. Door de plassen naar de aankomsthal. Diana Makan, had geregeld dat we opgehaald werden. Het eerste wat aan ons gevraagd werd, of we iets wilde eten, want dat moest van Diana Makan. Nee , we wilde graag weer naar onze mensen toe en kijken wat zij gedaan hebben tijdens onze afwezigheid. We werden door iedereen heel blij ontvangen en ze hadden zo te zien keihard doorgewerkt. Morgen maar even rustig naar kijken. Ze waren druk aan het oefenen voor de modeshow die vrijdag is, als afsluiting van het project. Eerlijk gezegd hoeft die modeshow van ons niet zo, want het beperkt toch ook weer het project. We hebben wel Diana duidelijk gesteld dat de show hun ding is en dat zij dat moeten organiseren.

Donderdag 15 juli 2010

Vanochtend hebben we alles bekeken en een schema gemaakt, van wat er gemaakt kan worden. Na afscheid geneomen te hebben werden we opgehaald door Diana (Makan). Zo noemen we haar, want zodra we haar zien is het makan geblazen en wordt er door haar een restaurant uitgezocht. Diana (makan dus), niet verwarren met Diana van Kubca samnakta, is de vrouw van de eigenaar van een metaalfabriek. Ze zit in de high society kringen van Bandung en helpt Diana waar ze kan. Zij zou ons naar het vliegveld brengen, of beter haar chauffeur. Maar jullie begrijpen het al, eerst een restaurant want met een lege maag op reis dat kan niet. Om 19.30 uur waren we in Denpasar op Bali. Via internet hadden we een kamer in Ubud geboekt en de eigenaar zou voor vervoer zorgen. Nou dat stond er keurig, Mr Dick van der Files, ach een schrijffoutje. Een leuke nette kamer.

Vrijdag 16 juli hebben we scooters gehuurd en ons doel was het olifanten reservaat. Na een lange en mooi tocht , lekker gescheurd op de scooters door de rijstvelden, kwamen we aan bij het reservaat. Zo'n tocht is best hefitg want sommige afdalingen zijn erg stijl en gaan recht naar beneden, niet onderbroken door een haarspeldbochtje, zo ook omhoog, dat je af en toe denkt, ik sla achterover. Maar de uitzichten zijn fantastisch! Bij het reservaat konden we een donatie doen, en doorrijden.

Komen we aan moeten we entree betalen en voor hier nest aan de hoge kant. Nou goed vooreen goed doel, we kwamen bedrogen uit. Een keurig aangelegd park en olifanten doen daar circustrucjes, zo kan je een t-shirt aantrekken en door een olifant laten beschilderen. Het had allemaal niets te maken met een reservaat, waarvan dachten daar worden juist de olifanten opgevangen en behoed voor uitsterven. Niets van dat al dus, geen aanrader. Na 10 minuten stonden we al weer buiten met een katerig gevoel. Lekker weer uitwaaien op de scooter. Ubud is een fantastisch stadje, wel toeristisch maar nog genoeg mooie en rustige plekjes. Veel winkeltjes, waar ze allemaal dezelfde kunst verkopen en dan 20 op rij in één straat, maar dat is normaal hier in Indonesië.

Extra editie, woensdagavond 14 juli 2010

Vanavond hebben voor de hele groep en bezoekers, ivm Diana haar 55 ste verjaardag "Spagetti Bolognese" gemaakt. In een gesprek kwam dat naar voren en zij wilden dit graag wel proeven. We hadden heel veel hulp met snijden van de groenten etc. en het was een behoorlijk pan vol, voor 20 man. Maar schoon op aan het einde van de maaltijd. Een leuke foto van de jarige Diana met haar moeder. Granny wordt ze hier genoemd, en s'avonds loopt ze in een lammy rond, want ze heeft het dan koud.